Lumturia nuk është gjithmonë një destinacion i largët apo një moment i rrallë që ndodh rastësisht. Ajo gjendet shpesh brenda nesh, por errësohet nga sjellje të përditshme që i kemi marrë për të mirëqena. Psikologjia moderne sugjeron se për të qenë më të qetë dhe më të përmbushur, më shumë rëndësi ka çfarë heqim nga jeta, sesa çfarë shtojmë.
Një nga pengesat më të mëdha për lumturinë është nevoja për të pasur gjithmonë të drejtë. Shumë njerëz i japin vetes rolin e “fituesit” në çdo debat, por kjo sjell më shumë tension sesa qetësi. Pranimi i mendimeve të ndryshme dhe toleranca ndaj tjetrit janë shumë më të shëndetshme për shpirtin sesa imponimi i së drejtës personale.
Një tjetër zakon i zakonshëm që pengon mirëqenien është mendimi i tepërt, i njohur si “overthinking”. Analizimi pa fund i çdo situate e çdo fjalie të thënë apo të dëgjuar krijon ankth dhe paralizon veprimin. Në vend të pafundësisë së skenarëve imagjinarë, thjeshtësia në mendim dhe veprim është rruga drejt paqes mendore.
Shumë prej nesh janë të prirur të kërkojnë fajtorë kur gjërat nuk shkojnë mirë. Qoftë duke fajësuar të tjerët, qoftë duke u vetëkritikuar pa mëshirë, ky zakon rrëmben energjinë që mund të përdorej për të zgjidhur situatën dhe për të ecur përpara.
Ankesat janë një tjetër burim i fshehtë i pakënaqësisë. Ndonëse ndonjëherë mund të duket lehtësuese të shfryhesh, ankimi i vazhdueshëm ndikon negativisht në mendjen dhe në perceptimin e realitetit. Njerëzit që kanë tendencë të ankohen shpesh përjetojnë më pak kënaqësi nga jeta. Është shumë më e frytshme të përqendrohesh në zgjidhje apo në pranimin e atyre gjërave që nuk mund të ndryshohen.
Një tjetër sjellje që kufizon lumturinë është vetë-dyshimi. Sa herë i thuam vetes “nuk mundem” apo “nuk jam i/e aftë”, ne vetëvlerësimin e zëvendësojmë me frikë. Vetëbesimi nuk është arrogancë – është themeli i çdo arritjeje të madhe dhe burimi i një jete më të plotë.
Gjykimi dhe kritikimi i të tjerëve shpesh vijnë nga pasiguritë tona të brendshme. Kur përqendrohemi tek të metat e të tjerëve, humbasim mundësinë për të përmirësuar vetveten. Psikologjia sugjeron që më mirë të përdorim atë energji për vetë-zhvillim sesa për gjykim.
Një tjetër pengesë e lodhshme është nevoja për të pëlqyer nga të gjithë. Përpjekja për të qenë i përshtatshëm për çdo njeri na largon nga vetja jonë e vërtetë. Është më e shëndetshme të jesh i sinqertë dhe në paqe me identitetin tënd, sesa të ndërtosh një version të rremë vetëm për të marrë miratimin e të tjerëve.
Paragjykimet, qoftë ndaj vetes apo të tjerëve, kufizojnë botëkuptimin dhe rritjen personale. Një mendje e mbyllur nuk e lejon veten të përjetojë të renë. Kur zgjedhim të kuptojmë në vend që të gjykojmë, i japim vetes mundësinë të evoluojë dhe të lidhë ura me botën.
Frika nga ndryshimi është një nga sabotuesit më të mëdhenj të lumturisë. Ndryshimi është i pashmangshëm – më mirë të mësojmë të ecim me të, sesa t’i rezistojmë. Kur e shohim ndryshimin si një mundësi për rritje dhe përmirësim, i japim vetes shansin të shijojmë jetën në të gjitha ngjyrat e saj.
Së fundmi, justifikimet dhe frika nga dështimi janë pengesa që mbajnë pezull ëndrrat. Sa herë që shtyjmë një vendim me pretekstin “nuk është koha”, në fakt po e lëmë frikën të na udhëheqë. Perfeksioni nuk vjen kurrë – veprimi është ai që krijon rrugën.
Në thelb, lumturia nuk është një objektiv i paarritshëm. Ajo fillon me pastrimin e mendjes dhe jetës nga ato që e errësojnë. Kur heqim dorë nga zakonet që na dëmtojnë, hapim rrugën për një jetë më të qetë, më të thjeshtë dhe më të vërtetë.