Në ditët e sotme, prindërit janë gjithnjë e më të angazhuar në jetën akademike të fëmijëve të tyre. Ndihma për detyrat e shkollës është një temë që ngjall diskutime të shumta në mesin e familjeve. Nga njëra anë, prindërit duan t’u qëndrojnë pranë fëmijëve në përballimin e ngarkesës mësimore; nga ana tjetër, ekziston rreziku që ndihma e tepruar të pengojë zhvillimin e pavarësisë dhe të mendimit kritik. Pra, a është e drejtë që prindërit t’u ndihmojnë fëmijëve me detyrat e shkollës? Dhe nëse po, deri në çfarë mase?
Ndihma si mbështetje dhe jo si zëvendësim
Prindërit mund të luajnë një rol të rëndësishëm në krijimin e një mjedisi pozitiv për të mësuar. Kjo nuk do të thotë se duhet të kryejnë detyrat në vend të fëmijëve, por të jenë pranë tyre për t’i orientuar, për t’u dhënë siguri dhe për të nxitur përqendrimin. Ndihma e prindit mund të jetë e vlefshme sidomos në rastet kur fëmija ka vështirësi në organizimin e kohës, kuptimin e udhëzimeve apo në përballimin e lodhjes mendore.
Në vend që të japin menjëherë zgjidhjen, prindërit mund të bëjnë pyetje që nxisin mendimin: “Si mendon se duhet të fillosh?”, “Çfarë ke kuptuar nga kjo detyrë?”, apo “Si mund ta ndash këtë punë në hapa më të vegjël?”. Këto lloj ndërhyrjesh nuk i heqin fëmijës përgjegjësinë, por i japin mbështetje të strukturuar.
Rreziku i ndihmës së tepruar
Kur prindërit marrin përsipër të gjitha detyrat ose përpiqen të bëjnë gjithçka perfekt në emër të fëmijës, efekti mund të jetë i kundërt. Fëmija mëson të mbështetet tek të tjerët për çdo zgjidhje dhe nuk zhvillon aftësi si zgjidhja e problemeve, këmbëngulja dhe vetëbesimi. Në shumë raste, ndihma e tepruar lind nga dëshira e mirë për të ndihmuar, por rezultati është varësia dhe mungesa e pavarësisë.
Fëmijët duhet të mësojnë që gabimet janë pjesë e procesit të të nxënit dhe se nuk është fundi i botës nëse nuk arrijnë menjëherë zgjidhjen e saktë. Prindërit që ndërhyjnë në çdo hap të detyrës, pa i dhënë fëmijës hapësirë për të menduar vetë, rrezikojnë të zbehin vetëbesimin dhe dëshirën për të mësuar.
Roli i moshës dhe nivelit shkollor
Ndihma që ka nevojë një fëmijë në klasë të parë është ndryshe nga ajo që i nevojitet një adoleshenti në shkollën e mesme. Fëmijët më të vegjël kanë nevojë për strukturë, ndihmë për të kuptuar udhëzimet, dhe një ndihmë fizike për të menaxhuar detyrat. Por me kalimin e moshës, duhet të ndërtohet gradualisht një pavarësi më e madhe.
Në shkollën e mesme, roli i prindit duhet të kalojë më shumë në monitorim dhe mbështetje emocionale sesa në përfshirje të drejtpërdrejtë. Kjo është një fazë ku fëmijët përballen me presion akademik më të lartë dhe ku motivimi i brendshëm bëhet gjithnjë e më i rëndësishëm.
Krijimi i një rutine të qëndrueshme
Një mënyrë efektive për të ndihmuar fëmijët pa ndërhyrë tepër është vendosja e një rutine të rregullt për detyrat. Një orar i përcaktuar, një vend i qetë dhe i organizuar për studim, dhe shmangia e shpërqendrimeve si pajisjet elektronike, janë hapa të thjeshtë që kanë ndikim të madh.
Gjithashtu, prindërit mund të tregojnë interes për atë që fëmijët mësojnë, t’i pyesin mbi temat e ditës, apo t’i inkurajojnë kur ata bëjnë përpjekje, edhe kur nuk arrijnë rezultate të larta. Lavdërimi për përpjekjen është shpesh më i rëndësishëm sesa lavdërimi për notën.
Ndihmë, jo kontroll
Një tjetër gabim i zakonshëm është kthimi i ndihmës për detyrat në një mjet kontrolli apo presioni. Kur prindërit e lidhin vlerën e fëmijës me performancën në detyra, mund të krijohet stres dhe frikë nga dështimi. Ndihma duhet të vijë nga një vend mbështetjeje dhe jo nga frika apo krahasimi me të tjerët.
Fëmijët që ndihen të mbështetur, por jo të kontrolluar, kanë më shumë gjasa të jenë të motivuar dhe të zhvillojnë vetëdije për përgjegjësitë e tyre. Qëllimi nuk është të kenë prindin si tutor të përhershëm, por të mësojnë si të mendojnë dhe punojnë në mënyrë të pavarur.