Anita Bitra ka lindur më 8 janar 1968 në qytetin e bukur bregdetar të Sarandës. Ajo që do të bëhej më vonë një ndër figurat më të dashura të muzikës shqiptare, u rrit në një familje me ndjeshmëri të theksuar ndaj artit dhe kulturës. Që në fëmijëri tregoi prirje të jashtëzakonshme për muzikën dhe interpretimin, veçanërisht për instrumentin e violinës, të cilin nisi ta mësonte në moshë fare të vogël.
Karriera e saj muzikore nisi të marrë hov në Vlorë, ku kreu shkollën e mesme artistike dhe ku u formësua si artiste në një mjedis të pasur me tradita kulturore. Qyteti bregdetar, i njohur për ngjyrat e tij muzikore, ndikoi fuqishëm në zhvillimin artistik të saj. Në vitet ’80, ajo nisi të shfaqet në festivale lokale dhe kombëtare, duke tërhequr vëmendjen me zërin e saj të ëmbël, timbrin karakteristik dhe interpretimin emocional.
Në vitin 1988, ajo arriti një moment të rëndësishëm në karrierën e saj duke fituar çmimin e parë në Koncertin e Pranverës me këngën “Mos u nxito, mos u gabo”. Kjo këngë u kthye menjëherë në një hit, duke e vendosur emrin e saj mes zërave më premtues të skenës shqiptare të kohës.
Viti 1990 do të shënonte një tjetër arritje kulmore: ajo fitoi Festivalin e 29-të në RTSH me këngën “Askush s’do ta besojë”, një baladë e fuqishme që do të mbetej gjatë në kujtesën kolektive të publikut shqiptar. Aftësia e saj për të interpretuar ndjeshmërinë njerëzore përmes muzikës e bëri të veçantë dhe të dashur në sytë e një audience të gjerë.
Pas viteve të vështira të tranzicionit, në vitin 1996 ajo vendosi të emigrojë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku do të përpiqej të ndërtonte një jetë të re për veten dhe vajzën e saj të vogël. Edhe në emigracion, nuk e la pas dashurinë për muzikën. Në vitin 1999 publikoi albumin “Mall”, një përmbledhje e ndjenjave dhe kujtimeve të një jete të përshkuar nga nostalgjia dhe dashuria për atdheun.
Aktiviteti i saj artistik vazhdoi në komunitetin shqiptar në SHBA, ku mori pjesë në ngjarje kulturore, mbrëmje muzikore dhe koncerte bamirësie. Ishte një zë që lidhte shqiptarët me rrënjët e tyre, një simbol i gruas shqiptare që nuk e harron kurrë prejardhjen.
Fatkeqësisht, më 19 tetor 2004, jeta e saj u ndërpre në mënyrë tragjike në shtëpinë ku jetonte në Staten Island, Nju Jork, së bashku me vajzën e saj 8-vjeçare dhe nënën. Vdekja e saj u shkaktua nga një rrjedhje gazi, që çoi në helmim me monoksid karboni – një lajm që tronditi gjithë opinionin publik shqiptar brenda dhe jashtë vendit.
Largimi i saj i parakohshëm la pas një boshllëk të madh në skenën muzikore dhe një dhimbje të thellë tek të gjithë ata që e njohën, e dëgjuan dhe e deshën. Ajo është kujtuar jo vetëm për talentin, por edhe për përulësinë dhe natyrën e saj të qetë, duke mbetur një figurë e dashur dhe frymëzuese për shumë artistë të rinj.
Sot, një rrugë në qytetin e Vlorës mban emrin e saj, si një mënyrë për ta kujtuar dhe nderuar jetën dhe veprën e saj të shkurtër, por të ndritur.