Bajram Curri lindi më 16 janar 1862 në fshatin Krushë të Madhe, një zonë e vendosur midis Gjakovës dhe Prizrenit. Që në fëmijëri u rrit në një mjedis të ngarkuar me frymë patriotike dhe ndjenja të thella të atdhedashurisë. Familja e tij ishte e lidhur ngushtë me lëvizjet kombëtare shqiptare, dhe ky ndikim u reflektua më vonë në jetën dhe veprimtarinë e tij.
Gjatë fundit të shekullit XIX, nisi të marrë pjesë në lëvizje politike dhe organizime kombëtare për të mbrojtur të drejtat e shqiptarëve, të cilat në atë kohë ishin nën kërcënim nga sundimet e huaja. U dallua për guximin dhe vendosmërinë në përpjekjet për të përhapur gjuhën shqipe, për të ndihmuar në hapjen e shkollave dhe për të forcuar ndjenjën e bashkimit kombëtar.
Në vitin 1912, kur shqiptarët shpërthyen në kryengritje të përgjithshme, ai ishte ndër figurat kyçe të organizimit të luftës së armatosur. Mori pjesë në mbledhjen e Junikut dhe më pas udhëhoqi forcat në beteja të rëndësishme në Qafën e Prushit dhe Fushë Kosovë. Me hyrjen në Shkup bashkë me udhëheqës të tjerë shqiptarë, ai sinjalizoi vendosmërinë e popullit për të fituar të drejtat e veta.
Pas shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, mbeti kritik ndaj vendimeve që lanë jashtë kufijve shumë territore shqiptare, sidomos Kosovën. Ndaj nuk e ndali aktivitetin patriotik, duke vazhduar të organizojë qëndresën kundër pushtuesve të rinj. Në vitin 1918, u përfshi në Komitetin “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës”, që kishte për synim bashkimin e trojeve shqiptare.
Në fillim të viteve ’20, luajti një rol aktiv në konsolidimin e shtetit shqiptar. U zgjodh anëtar i Këshillit Kombëtar dhe mori pjesë në qeverinë e formuar pas Kongresit të Lushnjës. Ishte gjithashtu pjesë e përpjekjeve për vendosjen e autoritetit të shtetit në të gjithë territorin e Shqipërisë së njohur ndërkombëtarisht.
Me kalimin e kohës, dallimet politike dhe përplasjet për drejtimin e vendit e çuan në opozitë me qeverinë e Tiranës. U përfshi në përpjekjet për rrëzimin e pushtetit të Ahmet Zogut dhe krijoi një zonë të lirë në Malësinë e Gjakovës, ku strehoi forcat që luftonin për demokraci dhe liri. Gjatë kësaj periudhe bashkëpunoi edhe me figura të tjera të rezistencës në Kosovë.
Në vitin 1924, mbështeti Revolucionin e Qershorit dhe u përfshi aktivisht në lëvizjet demokratike. Edhe pas rikthimit të regjimit të mëparshëm, nuk reshti së luftuari, por vazhdoi të mbrojë idealet për të cilat kishte jetuar.
Më 29 mars 1925, humbi jetën në zonën e Dragobisë, duke u bërë simbol i rezistencës dhe qëndresës për çështjen kombëtare. Ai mbetet një nga figurat më të nderuara të historisë shqiptare, me një trashëgimi që frymëzon brezat pasardhës.