I lindur më 20 shtator 1880 në qytetin historik të Gjirokastrës, ai u rrit në një familje atdhetare, ku fryma e rezistencës kundër pushtimit osman ishte e gjallë. Vëllai i tij, Bajo Topulli, ishte një nga organizatorët kryesorë të Lëvizjes Kombëtare, dhe kjo ndikoi që edhe Çerçizi të rritej me ndjenjën e thellë të përkushtimit ndaj çështjes shqiptare. Qysh në moshë të re, ai u përfshi në lëvizje patriotike, duke organizuar takime të fshehta dhe duke shpërndarë trakte për përhapjen e ndjenjës kombëtare në rrethet intelektuale dhe popullore të kohës.
Në fillim të shekullit XX, ai formoi një çetë të armatosur që do të shërbente si bërthama e rezistencës shqiptare në Jug të vendit. Kjo çetë nuk ishte thjesht një grup i vogël gueril, por një strukturë e organizuar me synim të qartë çlirimin nga sundimi osman dhe përgatitjen e terrenit për shpalljen e pavarësisë. Ajo u shqua për guximin dhe disiplinën e saj, dhe për faktin që luftonte jo për interesa personale, por për një ideal të madh kombëtar.
Një nga ngjarjet më të rëndësishme të udhëhequra prej tij ishte përleshja me forcat osmane në Mashkullorë të Gjirokastrës në vitin 1908. Kjo betejë, që zgjati disa orë, ishte më shumë se një përplasje ushtarake — ajo u kthye në një simbol të vendosmërisë së shqiptarëve për të fituar lirinë. Fitorja e çetës së tij në këtë betejë frymëzoi shumë të rinj për t’u bashkuar në radhët e luftëtarëve dhe për të marrë pjesë në përpjekjet për çlirim.
Përkrahës i vendosur i alfabetit të gjuhës shqipe dhe mbështetës i Kongresit të Manastirit, ai e kuptonte se çlirimi i një kombi nuk mund të vinte vetëm me armë, por edhe përmes edukimit, gjuhës dhe ndërtimit të identitetit kulturor. Kjo e dallonte atë nga shumë luftëtarë të kohës që shihnin vetëm rrugën e armës si mjet për çlirim. Ai bashkëpunoi me figura të tjera të shquara të Rilindjes Kombëtare si Mihal Grameno, duke ndihmuar në forcimin e përpjekjeve të bashkuara për pavarësinë e Shqipërisë.
Pas shpalljes së Pavarësisë më 28 nëntor 1912, nuk u tërhoq nga angazhimi i tij. Në një kohë kur vendi ishte ende i rrezikuar nga sulme të jashtme dhe paqëndrueshmëri e brendshme, ai vazhdoi të kontribuonte në mbrojtjen e kufijve dhe ruajtjen e sovranitetit. Në vitin 1915, gjatë një përpjekjeje për të hyrë në Shkodër, atëherë e pushtuar nga trupat malazeze, ai u kap dhe u ekzekutua më 17 korrik. Vdekja e tij tronditi mbarë opinionin publik shqiptar dhe u përjetua si një humbje e madhe për lëvizjen kombëtare.
Sot, emri i Çerçiz Topullit është gdhendur fort në historinë shqiptare. Monumenti i ngritur në qendër të Gjirokastrës është një simbol i kujtesës dhe nderimit për një njeri që nuk kurseu as jetën për lirinë e atdheut. Ai është përfshirë në tekstet shkollore, në këngë popullore dhe në rrëfimet historike si një hero që nuk u mposht nga frika apo kompromiset. Me veprën dhe jetën e tij, ai përfaqëson një brez luftëtarësh që vendosën themelet e shtetit shqiptar.
Figura e Çerçiz Topullit është më shumë sesa një simbol lufte. Ai përfaqëson ndershmërinë, vendosmërinë dhe sakrificën që duhej për të ndërtuar një komb të lirë dhe të pavarur. Kontributi i tij mbetet frymëzim i përhershëm për brezat e rinj, të cilët e shohin atë jo vetëm si një luftëtar, por si një shembull të përkushtimit të pastër ndaj atdheut. Në historinë e Shqipërisë, ai do të mbetet një emër që lidhet ngushtë me idealin e lirisë dhe me guximin për të sfiduar të pamundurën.