Enver Hoxha lindi më 16 tetor 1908 në qytetin e Gjirokastrës. Ai erdhi në jetë në një familje me prirje patriotike dhe kulturore. Babai i tij, Halili, ishte tregtar që kishte qëndruar përkohësisht në SHBA, ndërsa nëna i takonte një fisi me tradita në qytet. Fëmijërinë dhe arsimin fillestar e kaloi në qytetin e lindjes, për të vijuar më pas studimet në gjimnazin francez të Korçës. Qysh në rininë e hershme u dallua për përkushtim në mësime dhe interes për letërsinë dhe politikën.
Pas përfundimit të shkollës së mesme, ai shkoi në Francë për të ndjekur studimet universitare. Aty nisi të frekuentojë rrethet e majta intelektuale dhe të afrohet me idetë komuniste që po përhapeshin në Europën e asaj kohe. Edhe pse studimet nuk i përfundoi zyrtarisht, përvoja që përjetoi në Francë dhe më pas në Belgjikë dhe Shqipëri formësoi botëkuptimin e tij politik.
Pas kthimit në atdhe, punoi si mësues në shkollën e Korçës dhe më vonë si përkthyes. Gjatë kësaj periudhe nisi të veprojë aktivisht në grupet komuniste që vepronin në ilegalitet. Më 8 nëntor 1941 ishte ndër themeluesit e Partisë Komuniste të Shqipërisë, e cila më vonë do të quhej Partia e Punës. Me një organizim të qartë dhe përkushtim të lartë, ai u ngjit në drejtimin e partisë duke marrë pozicionin e Sekretarit të Përgjithshëm.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai luajti rol qendror në drejtimin e rezistencës kundër pushtuesve fashistë dhe më pas nazistë. Në fund të luftës, në dhjetor 1944, forcat që ai drejtonte morën kontrollin e plotë të vendit. Ai u bë kryeministër dhe udhëheqës absolut i Shqipërisë, pozicion që do ta mbante për më shumë se katër dekada.
Pas marrjes së pushtetit, vendi hyri në një periudhë të thellë transformimesh ekonomike dhe shoqërore. U ndërmor reforma agrare, ku tokat u shtetëzuan dhe u ndanë përmes kooperativave. Po ashtu nisi industrializimi i shpejtë, me ndërtimin e fabrikave dhe uzinave në qytete të ndryshme. Shteti promovoi arsimimin masiv, eleminimin e analfabetizmit dhe shëndetësinë falas.
Në planin ndërkombëtar, Shqipëria u rreshtua fillimisht përkrah Jugosllavisë së Titos, më pas me Bashkimin Sovjetik, dhe së fundi me Kinën komuniste. Por marrëdhëniet me këto vende u prishën njëra pas tjetrës, pasi ai refuzonte çdo lloj varësie nga jashtë dhe akuzonte aleatët për devijime ideologjike. Si rezultat, vendi përfundoi në izolim të plotë nga bota perëndimore dhe lindore.
Për të ruajtur kontrollin e tij, ai krijoi një regjim autoritar dhe represiv. U ndaluan partitë e tjera, opozita u shua me dhunë, dhe shumë njerëz u burgosën ose u internuan për bindjet e tyre politike. Në vitin 1967, ndërmori një fushatë kundër fesë, duke shpallur Shqipërinë si shtetin e parë ateist në botë dhe duke mbyllur të gjitha objektet fetare. Ndërkohë, vendi u mbulua me mijëra bunkerë, si pjesë e një paranoje për sulme të mundshme nga jashtë.
Kultura dhe arti u vunë në shërbim të ideologjisë. U promovua një art realist socialist, dhe çdo vepër që nuk përputhej me vijën zyrtare censurohej ose ndalohej. Ai shkroi vetë shumë libra, përfshirë kujtime dhe analiza politike, të cilat u bënë pjesë e pandashme e literaturës së kohës.
Në vitet ’70 shëndeti i tij filloi të përkeqësohej, por ai vazhdoi të mbante pushtetin deri në vdekjen e tij. Më 11 prill 1985, ndërroi jetë në Tiranë në moshën 76-vjeçare. Pas vdekjes, u varros me nderime të larta shtetërore, ndërsa imazhi i tij vazhdoi të dominojë për disa vite në hapësirat publike dhe institucionet shtetërore.