Ernest Koliqi ka lindur më 20 maj 1903 në qytetin e Shkodrës. Ai u rrit në një familje intelektuale, ku fryma atdhetare dhe lidhja me kulturën shqiptare ishin të pranishme që në fëmijërinë e tij. Edukimin fillestar e mori në vendlindje, por më pas u zhvendos në Itali, ku kreu studimet e larta në Universitetin e Padovës në fushën e letërsisë, duke u specializuar në gjuhë klasike dhe letërsi italiane. Interesat e tij për traditën shqiptare dhe letërsinë moderne u formësuan gjatë kësaj periudhe.
Pas kthimit në Shqipëri, nisi një rrugëtim të gjerë si krijues, përkthyes dhe studiues. Ai u afirmua menjëherë si një nga përfaqësuesit më të rëndësishëm të prozës moderne shqipe. Me përmbledhjen e tregimeve “Hija e maleve”, solli një frymë të re në stilin tregimtar, ku ndërthuren gjuha poetike me elementë të jetës malësore dhe simbolikës kombëtare. Vepra të tjera si “Tregtar flamujsh” dhe “Pasqyrat e Narcizit” e pasuruan fondin letrar shqiptar me rrëfime të ndërtuara me kujdes stilistik dhe frymëzim të thellë kulturor.
Ai u bë gjithashtu një nga përkthyesit më të rëndësishëm të kohës. Me përkthimet e veprave të mëdha të letërsisë italiane si ato të Dante Alighierit, Leopardi-t apo Petrarka-s, ndihmoi në pasurimin e gjuhës shqipe dhe në afrim të lexuesit shqiptar me letërsinë botërore. Përkthimet e tij ishin më shumë se gjuhësore; ato ishin ndërtime letrare që ruanin ritmin dhe thellësinë origjinale.
Në vitin 1939 ai u emërua ministër i Arsimit gjatë periudhës së pushtimit italian, ku mbajti një rol të rëndësishëm në hapjen e shkollave shqipe në Kosovë dhe trojet e tjera shqiptare jashtë kufijve shtetërorë të asaj kohe. Me këtë nismë u dërguan qindra mësues për të ndihmuar në përhapjen e gjuhës dhe arsimit kombëtar në viset që kishin mungesë të theksuar të strukturës arsimore në gjuhën amtare. Edhe pse kjo periudhë politike mbetet e diskutueshme, ndikimi i tij në aspektin arsimor është i pamohueshëm.
Pas Luftës së Dytë Botërore, për shkak të pozicionit që kishte mbajtur gjatë pushtimit, ai u detyrua të largohej nga Shqipëria. U vendos në Romë, ku jetoi pjesën tjetër të jetës dhe u angazhua fuqishëm në ruajtjen dhe promovimin e kulturës shqiptare në mërgatë. Aty themeloi revistën “Shêjzat”, e cila u kthye në një tribunë të rëndësishme për mendimin kulturor dhe letrar të shqiptarëve jashtë vendit.
Në Romë, ai u emërua profesor i gjuhës shqipe në Universitetin “La Sapienza” dhe mbajti pozicione të rëndësishme në institucione kulturore që promovonin trashëgiminë shqiptare. Gjatë kësaj kohe botoi disa vepra me karakter studimor dhe publicistik, duke analizuar fenomene kulturore, historike dhe letrare të shoqërisë shqiptare. Ai mbeti një zë kritik dhe i angazhuar në raport me zhvillimet politike dhe kulturore të vendit të tij, pavarësisht mërgimit të detyruar.
Një pjesë e rëndësishme e veprimtarisë së tij lidhet me promovimin e identitetit kombëtar përmes letërsisë. Ai besonte se gjuha dhe kultura ishin mburoja më e fortë e një kombi dhe për këtë arsye i kushtoi jetën ruajtjes së tyre. Përmes veprave të tij synoi të ndërtonte një identitet të fortë europian për shqiptarët, duke u përqendruar në vlerat e traditës, por edhe duke i hapur rrugë modernizimit të mendimit dhe stilit letrar.
Ernest Koliqi ndërroi jetë më 15 janar 1975 në Romë. Veprat e tij për shumë vite ishin të ndaluara në Shqipërinë komuniste, por pas viteve ’90 emri dhe krijimtaria e tij u rikthyen fuqishëm në diskutimet kulturore dhe akademike. Brezat e rinj e njohën si një figurë që kombinoi intelektin me veprimin dhe që kontribuoi jo vetëm në letrat shqipe, por edhe në ndërtimin e një vizioni të gjerë kulturor për shqiptarët kudo që ndodhen.