Faik Konica lindi më 15 mars 1875 në qytetin e Konicës, në atë kohë pjesë e Vilajetit të Janinës në Perandorinë Osmane. Që në fëmijëri tregoi prirje të jashtëzakonshme për gjuhët dhe letërsinë. Arsimin fillestar e kreu në vendlindje, ku mësoi turqisht, arabisht dhe greqisht, ndërsa në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare shkoi në Kolegjin Jezuit “Saverian” në Shkodër, ku thelloi njohuritë dhe u njoh me mendimin perëndimor.
Më pas u transferua në Stamboll, ku ndoqi shkollën e mesme të Galatasarait, e cila e përgatiti për një rrugëtim të rëndësishëm arsimor në Perëndim. Ai udhëtoi drejt Francës ku studioi në Dijon, ku mori diplomë në filologji romane. Studimet e mëtejshme i ndoqi në Paris, ku u specializua në literaturën mesjetare franceze, përpara se të vazhdonte një cikël shkollimi edhe në Harvard, në Shtetet e Bashkuara. Kjo përgatitje e gjerë e bëri një prej njerëzve më të kulturuar të kohës, njohës i disa gjuhëve dhe i mendimit evropian.
Faik Konica nisi aktivitetin e tij patriotik dhe intelektual në fund të shekullit XIX, duke krijuar në vitin 1897 në Bruksel revistën “Albania”, e cila do të bëhej një ndër botimet më të rëndësishme të Rilindjes Kombëtare. Revista trajtonte çështje të gjuhës, letërsisë, historisë dhe politikës shqiptare, duke mbledhur rreth vetes një rreth të gjerë intelektualësh. Më vonë revista u transferua në Londër dhe vazhdoi të botohej deri në vitin 1909. Përmes saj, ai synonte unifikimin e shqiptarëve përtej ndarjeve krahinore dhe fetare, si dhe ngritjen e vetëdijes kombëtare përballë kërcënimeve të huaja.
Pas vitit 1909, Konica u vendos në Shtetet e Bashkuara ku u përfshi aktivisht në komunitetin shqiptar të Amerikës. Ai bashkëpunoi me Fan Nolin në drejtimin e Federatës “Vatra” dhe të gazetës “Dielli”. Në këtë periudhë, përveç aktivitetit publicistik, ai luajti një rol të rëndësishëm diplomatik, duke qenë zëri i shqiptarëve në arenën ndërkombëtare. Në vitin 1926 u emërua përfaqësues diplomatik i Shqipërisë në Uashington, një detyrë që e mbajti deri në vitin 1939. Gjatë kësaj kohe punoi për të promovuar imazhin e Shqipërisë dhe për të ndihmuar në forcimin e lidhjeve me vendet perëndimore.
Përveç veprimtarisë politike dhe publicistike, ai la pas edhe një trashëgimi të rëndësishme letrare. Shkrimet e tij janë të pasura në gjuhë, të mprehta në mendim dhe të ndërtuara me një stil elegant. Ai konsiderohet themelues i kritikës letrare shqiptare dhe ishte një ndër figurat që i dha formë shqipes së shkruar moderne. Në mënyrë të vazhdueshme ai theksonte rëndësinë e unitetit kombëtar dhe ruajtjes së gjuhës, duke i konsideruar këto si shtyllat kryesore të identitetit shqiptar.
Faik Konica ishte gjithashtu një figurë komplekse, i cili shpeshherë tregonte një qëndrim kritik ndaj realitetit shqiptar. Ai ironizonte prapambetjen, mentalitetin konservator dhe mungesën e organizimit shtetëror. Në shkrimet e tij nuk mungonin polemikat, por gjithmonë mbizotëronte një sens i lartë përgjegjësie intelektuale dhe një vizion modern për kombin. Përkundër kësaj, nuk munguan konfliktet e brendshme në raport me qeveritë shqiptare, sidomos gjatë kohës së monarkisë, të cilën ai e shihte me dyshim.
Në fund të jetës së tij, ai u përball me vështirësi financiare dhe shëndetësore. Vdiq më 15 dhjetor 1942 në Uashington, ku u varros në një varrezë të thjeshtë. Vetëm në vitin 1995, eshtrat e tij u sollën në atdhe dhe u rivarrosën me nderime në Tiranë. Sot ai konsiderohet një nga mendjet më të ndritura të kombit, një vizionar që i parapriu zhvillimeve të kohës dhe që la pas një vepër të qëndrueshme në fushat e gjuhësisë, letërsisë, publicistikës dhe diplomacisë. Përmes veprës së tij, Faik Konica mbetet një gur themeli në formësimin e identitetit kulturor shqiptar.