Fan Noli lindi më 6 janar 1882 në fshatin Qytezë të Vilajetit të Edrenesë, në një familje shqiptare ortodokse. Që në fëmijëri u dallua për zgjuarsinë dhe interesin ndaj gjuhëve të huaja, duke mësuar greqisht, turqisht, arabisht, më vonë anglisht e frëngjisht. Rininë e kaloi duke punuar si aktor, mësues dhe përkthyes në qytete të ndryshme si Athinë, Aleksandri dhe Odessa, përpara se të vendosej në Shtetet e Bashkuara të Amerikës në fillim të shekullit XX.
Në vitin 1906 ai mbërriti në SHBA, ku fillimisht punoi në zona të ndryshme dhe më pas u vendos në Boston. Me një përkushtim të rrallë ndaj edukimit, vazhdoi studimet në Harvard dhe më 1912 mori diplomën në Letërsi. Atje nisi të angazhohej me komunitetin shqiptar, duke themeluar Federatën “Vatra” dhe duke u bërë redaktor i gazetës “Dielli”. Në këtë periudhë, ai u shndërrua në një zë të rëndësishëm të diasporës shqiptare dhe një përfaqësues të frymës patriotike që përpiqej të siguronte njohjen e Shqipërisë së pavarur nga komuniteti ndërkombëtar.
Fan Noli e kuptoi herët rëndësinë e pavarësimit të kishës shqiptare nga ndikimi i huaj. Në vitin 1908, ai themeloi Kishën Ortodokse Autoqefale Shqiptare në SHBA dhe u bë prifti i parë që predikoi në gjuhën shqipe. Kjo lëvizje ishte jo vetëm fetare, por edhe politike, sepse i dha shqiptarëve një identitet të pavarur në sferën shpirtërore dhe ndikoi në ruajtjen e gjuhës e traditës kombëtare. Me përkushtim të madh ai ndërtoi themelet e kësaj kishe, duke mbështetur komunitetin në mërgim dhe duke forcuar lidhjet me atdheun.
Në vitin 1920, ai mori pjesë në delegacionin shqiptar në Lidhjen e Kombeve, duke luajtur një rol kyç për anëtarësimin e Shqipërisë në këtë organizatë ndërkombëtare. Gjatë këtyre viteve, ai ishte në kontakt të ngushtë me zhvillimet politike në vend dhe bashkëpunoi me forcat që përfaqësonin frymën demokratike dhe përparimtare. Në qershor të vitit 1924, pas një lëvizjeje popullore që përmbysi qeverinë e Zogut, ai u kthye në Shqipëri dhe mori drejtimin e qeverisë si kryeministër. Pushteti i tij zgjati vetëm pak muaj, por gjatë kësaj periudhe ai ndërmori disa reforma me frymë perëndimore dhe kërkoi të forconte institucionet shtetërore.
Pas rikthimit të Ahmet Zogut në dhjetor të po atij viti, ai u detyrua të largohej sërish nga Shqipëria dhe t’i rikthehej jetës në mërgim. Në Vienë themeloi Komitetin Kombëtar Revolucionar (KONARE), një lëvizje opozitare që synonte përmbysjen e regjimit monarkik dhe ndërtimin e një shteti demokratik. Edhe pse më pas kjo lëvizje nuk pati sukses praktik, ajo përfaqësoi vazhdimin e betejës së tij për një Shqipëri më të drejtë dhe më të lirë.
Përveç aktivitetit politik dhe fetar, ai ishte një figurë e shquar letrare dhe kulturore. Përktheu vepra të rëndësishme të autorëve si Shakespeare dhe Cervantes, shkroi poezi, studime historike dhe muzikë kishtare. Me gjuhë të pasur dhe stil të rafinuar, ai ndikoi ndjeshëm në formimin e shqipes moderne dhe krijoi vepra që ruhen edhe sot si pjesë e trashëgimisë kombëtare. Njihej për njohuritë e gjera në histori, muzikë dhe teologji, si dhe për artikulimin e saktë të çështjeve kombëtare në kontekste ndërkombëtare.
Në vitin 1945 mori titullin “Doctor of Philosophy” në Universitetin e Bostonit me një tezë për figurën e Gjergj Kastriotit Skënderbeu. Ai e vlerësonte Skënderbeun si simbol të qëndresës kombëtare dhe e paraqiti atë me dinjitet në sytë e botës perëndimore. Me këtë kontribut, ai forcoi identitetin historik të shqiptarëve dhe u përpoq ta paraqiste Shqipërinë si pjesë të qytetërimit evropian.
Fan Noli ndërroi jetë më 13 mars 1965 në Fort Lauderdale, Florida, duke lënë pas një trashëgimi të pasur kulturore dhe politike. Eshtrat e tij mbetën në SHBA, por emri dhe vepra e tij mbeten të pranishme në kujtesën kombëtare. Ai u bë simbol i përpjekjes për përparim, kulturë dhe pavarësi, duke kontribuar në mënyrë të jashtëzakonshme në të gjitha fushat ku u angazhua. Jeta e tij është shembull i një përkushtimi të palodhur për kombin dhe për një shoqëri më të ndriçuar dhe më të drejtë.