Ferdinand Radi lindi më 29 gusht 1942 në qytetin e Durrësit, në një familje me prirje intelektuale dhe artistike. Që në moshë të hershme u shqua për humorin e natyrshëm dhe talentin për të komunikuar me publikun. Dashuria për artin dhe skenën filloi të formësohej në rini, edhe pse rruga e tij fillimisht mori një tjetër drejtim. Ai nisi të luante futboll me ekipin e Dinamos, ku spikati për disa vite, përpara se të vendoste të largohej nga sporti për t’iu përkushtuar plotësisht artit skenik dhe interpretimit.
Pas përfshirjes në aktivitete kulturore në uzinën “Partizani”, ku organizoheshin shfaqje amatore, ai u vu re nga Kujtim Spahivogli, një nga emrat më të njohur të teatrit shqiptar, i cili e inkurajoi të merrte rrugën e profesionistit. Në vitin 1968 përfundoi një kurs dyvjeçar për regjisorë dhe aktorë pranë Teatrit Kombëtar, nën drejtimin e pedagogëve të shquar të kohës. Ky ishte fillimi zyrtar i një karriere që do të shtrihej për më shumë se tre dekada.
Ferdinand Radi do të bëhej shpejt pjesë e trupës së Teatrit Kombëtar, ku interpretoi me mjeshtëri një sërë rolesh në drama dhe komedi të ndryshme. Ai zotëronte një shkathtësi të veçantë për të luajtur role me karakter të fortë, shpesh figura të dyta, por me thellësi të madhe psikologjike. Nuk ishte aktori i zhurmshëm që kërkonte qendër të skenës, por ai që i jepte peshë dhe jetë çdo personazhi që i besohej. Ishte një interpretues me energji, ndjeshmëri dhe ritëm të jashtëzakonshëm.
Ai kontribuoi gjithashtu edhe në kinematografi, ku mori pjesë në më shumë se një duzinë filmash shqiptarë. Ndër rolet më të njohura janë ato në filmat “Kur zbardhi një ditë”, “I treti”, “Balada e Kurbinit”, si dhe në filma të tjerë ku shpesh luante figura autoritare apo karaktere me dimension komik. Një nga rolet më të vlerësuara ishte ai i Sejmenit në filmin “Historiani dhe kameleonët”, për të cilin mori një vlerësim të rëndësishëm në një nga festivalet kombëtare të filmit të asaj kohe.
Megjithëse pati një prani të konsiderueshme në skenën dhe ekranin shqiptar, ai nuk e pati të lehtë të ngjitej në role kryesore. Pas vitit 1974, për shkak të një qëndrimi kritik të mentorit të tij Kujtim Spahivogli ndaj realitetit politik, Radi u vendos në një listë të heshtur ndalimi për role kryesore, duke u kufizuar për shumë vite vetëm në role të dyta. Por edhe në këto kushte, ai nuk e braktisi asnjëherë skenën dhe vazhdoi të jepte gjithçka nga vetja për publikun dhe për artin.
Në vitet ’90, me ndryshimin e sistemit politik, ai u rikthye në skenë me më shumë liri dhe krijimtari. Interpretimet e tij në këtë periudhë u bënë më të plota, më të drejtpërdrejta dhe të çliruara nga kufizimet ideologjike. Ai mori pjesë në një sërë shfaqjesh me karakter bashkëkohor, si “Vizita e damës plakë”, “Rikardi III” dhe “Ezopi”, duke dëshmuar sërish për kapacitetin e tij si aktor dramatik dhe komik njëkohësisht.
Në vitin 1998, ai mori guximin të shkruante dhe të vinte në skenë një komedi të vetën, “8 persona plus”, ku jo vetëm që luajti një nga rolet, por tregoi edhe talent në dramaturgji dhe regji. Kjo shfaqje u mirëprit nga publiku dhe u konsiderua si një kontribut i vlefshëm në repertorin bashkëkohor shqiptar.
Përveç interpretimit, ai dha mësim për vite me radhë dhe ndihmoi në formimin e brezave të rinj të aktorëve shqiptarë. Ishte një shembull i përulësisë, pasionit dhe përkushtimit ndaj artit, i respektuar nga kolegët dhe dashur nga publiku.
Ferdinand Radi ndërroi jetë më 11 shkurt 2004, duke lënë pas një trashëgimi të çmuar artistike në teatër dhe kinema. Ai do të mbahet mend si një aktor që nuk kërkoi asnjëherë lavdi, por fitoi respektin e publikut me përkushtimin dhe modestinë e tij. Figura e tij përfaqëson atë kategori artistësh që, ndonëse shpesh në hije, janë themeli i vërtetë i çdo skene dhe ekranit – të heshtur, të palodhur, por të pashlyeshëm.