Filip Shiroka lindi më 23 janar 1859 në Shkodër, në një familje me tradita atdhetare dhe kulturore. Që në fëmijëri ai u rrit i rrethuar nga histori kombëtare dhe kultura qytetare, duke zhvilluar tek e shtuna e hershme ndjenjën e dashurisë për gjuhën dhe historinë shqipe. Arsimin fillor e kreu në vendlindje, ku mësoi shqipen, italishten dhe latinishten, dhe më pas ndoqi studimet në qytete të ndryshme të Perandorisë Osmane, që i dhanë një horizont më të gjerë kulturor dhe letrar.
Në kohën që ishte student, ai dëshmoi talent të veçantë për poezinë dhe përkthimin. Pas studimeve, udhëtoi në Beograd dhe përfundimisht u vendos në Novi Sad, ku hyri në kontakt me lëvizjet kombëtare shqiptare dhe me mendimtarë të njohur të kohës. Aty nisi të botojë poezi patriotike në revista dhe gazeta shqiptare, duke i dhënë zë ndjenjës kombëtare përmes vargjeve që frymëzonin krenarinë dhe vetëdijen kolektive.
Filip Shiroka vazhdoi misionin e tij nëpër Evropë, ku njihej si një nga zërat më të ndjeshëm të Rilindjes Kombëtare. Në poezitë e tij vihen re motivet e dashurisë për atdheun, për familjarët dhe për vargje që çonin mesazhe moral-artistike. Letërsia e tij përshkruante peizazhe shqiptare, përjetime historike dhe theksi i durimit dhe shpresës. Figura e tij prezantohej shpesh si ambasador i kulturës kombëtare në botën perëndimore.
Në Novi Sad ai botoi vëllime poetike ku shfaqej mjeshtërisht përdorimi i simbolikës, ritmit e ritmeve folklorike, të kombinuara me ndjenja të thella shpirtërore. Poezia e tij nuk ishte vetëm emocion, por edhe analizë realiste e situatës historike dhe ndërgjegjësim për nevojën e bashkimit dhe emancipimit kombëtar. Nëpër tekste, zbulohen mesazhe për liri, arsim, përparim dhe një apel për bashkëpunim midis skajsh të ndara gjuhësore dhe teritoriale.
Ai u angazhua me intensitet në organizime kulturore dhe shkollore në Gjermani, Austri, Hungari dhe Serbi, duke mbajtur leksione dhe përkthime. Nëse atdhetari mburrej me predikime direct, ai përmes poezisë transmetonte guxim dhe ndjenjë përplasjeje ndaj shtypjes gjeopolitike në rajon. Emri i tij nis të shndërrohet në simbol të një kombi që kërkon të marrë vetë drejtimin e fatit të vetë.
Në këtë rrugë atdhetare, Filip Shiroka përkthen vepra të autorëve të rëndësishëm perëndimorë, duke sjellë në shqip një pjesë të trashëgimisë letrare botërore. Përkthime të shkëlqyera si pjesë e veprave të Heines, Goethe-s apo Pushakit pasqyrojmë mendim të thellë filozofik dhe ndjeshmëri poetike, ndihmuar për përmirësimin e gjuhës dhe literaturës shqipe.
Mes viteve 1912–1920, ai u përfshi më afër përpjekjeve për konsolidimin e shtetit shqiptar të sapopavarur. Në këtë periudhë ai bashkëpunoi me personalitete të njohura të vendit, duke mbështetur idetë e bashkimit kombëtare dhe përpjekjeve për kujdesin ndaj gjuhës dhe kujtesës historike.
Filip Shiroka mori pjesë në leximet publike dhe përkushtimet kulturore në Shkodër, ku rikthehej shpesh për të bajtuar me auditor që respektonin kulturën dhe poezinë. Këto aktivitete u bënë një urë midis elitës letrare dhe masave që kërkonin dije dhe pjesëmarrje në politikat kombëtare.
Përveç poezisë dhe përkthimeve, ai shkroi artikuj në gazetat patriotike të kohës, ku theksonte nevojën për arsimin në shqip, rëndësinë e alfabetit dhe lidhjen midis gjuhës normë dhe unitetit nacional. Ai e shihte gjuhën e pastër dhe të shkruar si një shtyllë të shtetit dhe identitetit.
Në periudhën e mëvonshme të jetës, pasi Shqipëria u pavarësua dhe filluan ndarjet e para politike, ai rifokusua angazhimin ndaj edukimit dhe përkthimit. Vazhdon të botojë përmbledhje me vargje të zgjedhura dhe tekst dhe të kontribuojë në revistat kulturore.
Filozofia e tij kombëtare u mbajt e patjetërsueshme: një Shqipëri e bashkuar, me kulturë dhe vetëdije, e aftë për t’u integruar në Europë, pa braktisur identitetin. Qëndrimi i tij u shqua nga guximi për të ngjallur shpresë dhe për t’i dhënë lexuesit një ndjenjë force dhe mirazhi përpjekjesh.
Ai ndërroi jetë më 7 gusht 1935 në Vjenë, ku kishte mbetur pjesërisht i izoluar nga realiteti i brendshëm shqiptar, por kurorëzimi i veprës së tij ndodhi në dekadat e mëpasme, kur u rilidhën me memorien kombëtare. Trashëgimia poetike dhe kulturore e tij vazhdon të jetë objekt studimi dhe frymëzimi për brezat e rinj, të cilët e njohin si një nga figurat më të ndritura të letërsisë dhe atdhetarizmit shqiptar.