Haki Stermilli lindi më 17 maj 1895 në Shehër të Dibrës, një krahinë me tradita të pasura historike dhe kulturore. Arsimin fillor e kreu në vendlindje, ndërsa më pas u zhvendos në Selanik dhe Manastir për të ndjekur shkollën e mesme. Luftërat Ballkanike ndërprenë shkollimin e tij dhe e detyruan të kthehej pranë familjes. Që në rini u dallua për mendime të lira dhe për angazhimin e tij patriotik, duke mos pranuar të qëndronte i heshtur ndaj padrejtësive të kohës. Ai shërbeu për një periudhë si sekretar krahinor në Mat dhe në Peshkopi, dhe më pas si mësues i motrave të Ahmet Zogut, duke u futur në kontakt me qarqet politike të kohës.
Në vitet 1922-1924 u përfshi në lëvizjen demokratike kundër regjimit të Zogut, duke mbajtur qëndrime të guximshme për ndryshim. Pas rrëzimit të qeverisë së Fan Nolit, u detyrua të mërgojë në Bashkimin Sovjetik, ku pati kontakte me lëvizjet përparimtare të asaj kohe. Kthimi në Shqipëri i solli përndjekje dhe burgosje nga regjimi, periudhë të cilën e përshkroi më vonë në librin “Burgu”, ku pasqyronte vuajtjet dhe sakrificat e atyre që kërkonin liri. Ai shkroi edhe romanin “Dibranja e mjerueshme” dhe “Dashuni e besnikëri”, ku trajtoi dramën e popullit të thjeshtë në përballje me shovinistët ballkanikë.
Në vitin 1936 botoi veprën që e bëri të pavdekshëm, “Sikur t’isha djalë”, e cila trajtonte çështjen e emancipimit të grave në një shoqëri patriarkale. Ky roman u vlerësua si një nga tekstet më progresiste të kohës, pasi ngrinte zërin kundër padrejtësive që përjetonin gratë shqiptare. Pas Luftës së Dytë Botërore, Haki Stermilli u bë pjesë e Frontit Nacionalçlirimtar dhe u zgjodh deputet i rrethit të Dibrës. Ai gjithashtu u emërua drejtor i Bibliotekës Kombëtare, ku kontribuoi për zhvillimin e jetës kulturore në vend. Në këtë periudhë shkroi edhe ditarin “Shtigjet e lirisë” dhe romanin “Trashëgimtarët tanë”, të cilat u botuan pas vdekjes së tij.
Ai njihet si shkrimtar, gazetar dhe mendimtar që me penën e tij luftoi për të drejtat e njeriut, për barazi dhe për një shoqëri më demokratike. Vepra e tij është e ngarkuar me ndjenja të thella patriotike dhe humane, duke reflektuar realitetin e vështirë të kohës. Haki Stermilli vdiq më 17 janar 1953 në Tiranë, duke lënë pas një trashëgimi të vyer letrare dhe shoqërore që vazhdon të kujtohet me respekt. Ai mbetet një nga figurat më të rëndësishme të letërsisë shqiptare të gjysmës së parë të shekullit XX.