Isa Boletini lindi më 15 janar 1864 në fshatin Boletin të rrethit të Mitrovicës, në një familje me tradita të theksuara atdhetare. Qysh në fëmijëri u rrit me ndjenjën e përkatësisë ndaj tokës së tij dhe me ndjeshmërinë për fatin e shqiptarëve në Perandorinë Osmane. Shfaqjet e para të kurajos dhe guximit i tregoi që në adoleshencë, kur mori pjesë në veprimtari të ndryshme kundër pushtetit osman.
Në vitet e para të rinisë, ai u lidh me Lidhjen Shqiptare të Prizrenit dhe mori pjesë në luftimet për mbrojtjen e territoreve shqiptare. Qëndrimi i tij burrëror dhe veprimtaria e pandërprerë për lirinë e vendit e bënë të njohur në mbarë trojet shqiptare. Në fund të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX, ai doli në krye të shumë kryengritjeve kundër sundimit osman, duke u bërë një nga figurat më të rëndësishme të rezistencës shqiptare.
Në vitin 1902, u thirr në Stamboll nga autoritetet osmane dhe për një kohë shërbeu si roje e Sulltanit. Megjithatë, ai nuk e braktisi asnjëherë kauzën kombëtare dhe u rikthye përsëri në Kosovë, ku rifilloi organizimin e qëndresës. Me shpërthimin e kryengritjes së përgjithshme shqiptare në vitin 1910, ai ishte një nga udhëheqësit kryesorë të luftëtarëve të Kosovës.
Në vitin 1912, me përshkallëzimin e luftës për autonomi dhe me afrimin e Pavarësisë së Shqipërisë, ai mori pjesë në organizimin e rezistencës në viset veriore shqiptare. Ishte pikërisht ai që me luftëtarët e vet zbarkoi në Vlorë dhe i qëndroi përkrah Ismail Qemalit në momentin e shpalljes së Pavarësisë më 28 nëntor 1912. U bë një nga mbështetësit kryesorë të qeverisë së parë shqiptare dhe mbrojti me armë integritetin territorial të shtetit të sapokrijuar.
Pas shpalljes së Pavarësisë, ai u angazhua për të siguruar mbrojtjen e Kosovës dhe pjesëve të tjera të banuara nga shqiptarë që mbetën jashtë kufijve të Shqipërisë politike. Në këtë kuadër, mori pjesë në Konferencën e Londrës në vitin 1913, ku protestoi kundër vendimeve që ndanin tokat shqiptare dhe ia dorëzonin ato shteteve fqinje.
Isa Boletini ishte i njohur për trimërinë, por edhe për vendosmërinë politike. Ai nuk e njohu kurrë ndarjen e Kosovës nga Shqipëria dhe luftoi kundër forcave serbe dhe malazeze që e kishin pushtuar atë zonë. U përball me shumë rreziqe, por nuk u tërhoq asnjëherë nga ideali për një Shqipëri të bashkuar. Ishte ndër të paktët udhëheqës të kohës që kombinoi rolin e luftëtarit me atë të diplomatit, duke marrë pjesë në procese politike vendimtare.
Në janar të vitit 1916, teksa ndodhej në Podgoricë me qëllim diplomatik, ai ra në një pritë të organizuar nga forcat malazeze. U vra bashkë me disa nga njerëzit më të afërt, ndërsa emri dhe vepra e tij u kthyen në simbol të rezistencës shqiptare për liri.
Figura e tij ishte dhe mbetet ndër më të vlerësuarat në historinë e kombit. Ai përfaqëson tipin e shqiptarit që nuk dorëzohet kurrë përballë padrejtësisë dhe që i qëndron besnik tokës dhe popullit të vet deri në fund. Në historinë e luftërave shqiptare për liri, roli i tij nuk ka qenë vetëm ushtarak, por edhe frymëzues për brezat që do të vinin më pas.
Isa Boletini përmendet edhe sot si simbol i guximit dhe vendosmërisë. Fjala e tij e njohur “Do të vdesim për Shqipërinë, por kurrë nuk do të jetojmë pa të” mbetet një thirrje e fuqishme për të gjithë ata që besojnë në drejtësi dhe liri. Veprimtaria e tij është e lidhur ngushtë me identitetin shqiptar dhe me përpjekjet për të ndërtuar një shtet të pavarur dhe të bashkuar.
Ai ishte i njohur për karakterin e tij burrëror, për sjelljen dinjitoze në çdo situatë dhe për përkushtimin ndaj bashkëluftëtarëve. Brezat e rinj që mësojnë për jetën dhe veprën e tij, gjejnë në të jo vetëm një figurë historike, por një model të qëndrueshëm të ndjenjës kombëtare dhe të dashurisë për atdheun.
Isa Boletini mbetet një nga figurat më madhore të kombit shqiptar. Ai nuk luftoi për lavdi personale, por për të drejtat e popullit të tij. Jeta e tij ishte një shembull i përkushtimit pa kushte për çështjen kombëtare dhe një dëshmi e gjallë se liria fitohet vetëm kur udhëhiqet me guxim, mençuri dhe sakrificë.