Periudha e Mbretërisë Shqiptare, që përfshin vitet 1928 deri në pushtimin italian më 1939, përfaqëson një kohë të rëndësishme në ndërtimin e identitetit kulturor dhe muzikor të Shqipërisë moderne. Në këtë dhjetëvjeçar, muzika filloi të marrë trajta më të qarta institucionale dhe të lidhet më ngushtë me jetën qytetare, përpjekjet për modernizim dhe konsolidimin e shtetit të ri shqiptar.
Mbretëria Shqiptare, e shpallur në vitin 1928 me Ahmet Zogun si mbret, synoi të krijojë një imazh të një shteti të qytetëruar dhe të kulturuar. Në këtë kontekst, kultura – dhe sidomos muzika – u panë si mjete të rëndësishme për edukimin dhe formësimin e ndjenjës kombëtare. Ndonëse infrastruktura muzikore ishte ende e kufizuar, u ndërmorën hapa për krijimin e koraleve të organizuara, grupeve artistike dhe eventeve kulturore që përfshinin edhe elementë muzikorë.
Muzika popullore vazhdoi të mbante peshën kryesore në jetën e përditshme të shqiptarëve. Në qytetet e mëdha si Tirana, Shkodra, Korça dhe Elbasani, lulëzuan format e muzikës qytetare, me ndikime të qarta nga kultura orientale dhe perëndimore. Në Shkodër, kënga qytetare shquhej për melodi të përpunuara dhe poezi të thella lirike, ndërsa në Korçë zhvillimi i koraleve dhe grupeve instrumentale ishte i lidhur ngushtë me përhapjen e arsimit dhe shkollave laike.
Në këtë periudhë u shfaqën edhe interpretues dhe kompozitorë të parë që përpiqeshin të krijonin një stil më modern muzikor, duke u bazuar në traditën shqiptare, por edhe në elementë të muzikës klasike evropiane. Muzika nisi të shfaqej jo vetëm në mjedise private, por edhe në radio, kinema dhe teatro, ndonëse me një shtrirje të kufizuar për shkak të mungesës së infrastrukturës teknologjike dhe financiare.
Një rol të veçantë në përhapjen e muzikës e pati Radio Tirana, e cila megjithëse u themelua zyrtarisht pas vitit 1939, pati përgatitje dhe projekte që nisën në fund të viteve ’30. Ajo u mendua si një platformë për të promovuar kulturën kombëtare dhe për të edukuar shijet artistike të publikut.
Gjatë Mbretërisë u përkrahën edhe format e muzikës instrumentale dhe u shfaqën përpjekje të para për të krijuar një repertor muzikor “kombëtar”, ndonëse mungonin ende institucionet profesionale si konservatorët apo akademitë e muzikës. Sidoqoftë, përmes grupeve shkollore, bandave qytetare dhe aktiviteteve kulturore me karakter patriotik, u hodhën themelet për një jetë muzikore më të organizuar dhe të larmishme.
Një aspekt interesant ishte përhapja e muzikës së huaj, kryesisht italiane dhe franceze, përmes gramofonëve dhe disqeve të importuara. Kjo ndikoi sidomos në shtresat qytetare, që filluan të përvetësonin edhe forma të reja si tangoja, valset apo serenatat, të cilat u përshtatën në mënyrë origjinale me tekstet dhe ndjeshmëritë shqiptare.
Përgjatë viteve 1928–1939, muzika në Shqipëri ishte në një udhëkryq midis traditës dhe përpjekjes për modernizim. Ajo përbënte një reflektim të qartë të transformimeve shoqërore që po përjetonte vendi: nga një shoqëri tradicionale drejt një shteti me aspirata evropiane.