Pas dekadave të izolimit kulturor, fillimi i viteve 1990 solli një frymë të re në shoqërinë shqiptare, ku muzika u kthye në një mjet të fuqishëm për të shprehur ndryshimin, revoltën dhe nevojën për identitet të ri. Ndër format më të forta të kësaj shprehjeje ishte muzika rock, e cila për herë të parë në historinë shqiptare zuri vend në mënyrë të hapur, me grupe dhe këngëtarë që sollën ritme, tekste dhe qëndrime të panjohura më parë në skenën vendase.
Muzika rock kishte hyrë në mënyrë sporadike në Shqipëri që në fund të viteve ’80, nëpërmjet kasetave që qarkullonin ilegalisht ose përmes valëve të huaja, por ishte pas rrëzimit të regjimit komunist që ajo gjeti terren të lirë për zhvillim të plotë. Ky zhanër u bë shpejt i preferuar nga të rinjtë që kërkonin të shprehnin emocionet e tyre, zhgënjimin ndaj së shkuarës dhe entuziazmin për një jetë më të lirë.
Vitet e para të dekadës së re panë krijimin e grupeve të para rock që vepruan në mënyrë të organizuar. Emra si “Megaherz”, “Thunderway”, “Djemtë e Detit”, “Tirana Rockers”, “The Fishhook” dhe më vonë “Qelbanix” e “Linda në Botën e Çudirave”, shënuan fazën fillestare të këtij zhanri në Shqipëri. Ato sollën në skenë stile të ndryshme, që varionin nga rock klasik, te hard rock dhe heavy metal, deri te formate më alternative dhe eksperimentale.
Këngët e kësaj periudhe shpesh kishin tekste që flisnin për realitetin e tranzicionit, për sfidat e jetës së përditshme, për mungesën e shpresës, por edhe për lirinë e re të sapofituar. Ishin tinguj të drejtpërdrejtë, shpesh të ashpër, që përfaqësonin gjendjen shpirtërore të një brezi që po përjetonte tronditje të mëdha shoqërore e kulturore.
Një rol të rëndësishëm në zhvillimin e muzikës rock e pati media, në veçanti radio dhe televizioni. Programet rinore filluan të transmetonin muzikë rock nga Perëndimi, ndërsa në emisione të caktuara u promovuan grupet shqiptare. Edhe skenat e para të koncerteve rock nisën të ngriheshin, kryesisht në Tiranë, Shkodër, Elbasan e Korçë, ku grupe të rinjsh performonin përballë audiencave që kërkonin diçka ndryshe nga modeli i deriatëhershëm.
Festivali i Muzikës Moderne, që filloi të organizohej në Tiranë gjatë viteve ’90, u kthye në një hapësirë të rëndësishme për skenën rock. Aty u afirmuan shumë artistë dhe grupe që do të vijonin të jenë aktivë për vite me radhë. Edhe pse në fillim mungonin infrastruktura e duhur, pajisjet dhe përvoja teknike, entuziazmi i muzikantëve ishte i madh dhe përkushtimi i tyre i dha jetë një lëvizjeje që nuk do të ndalej më.
Rock-u në Shqipëri në vitet 1990 nuk ishte thjesht një import muzikor, por një reagim shoqëror dhe kulturor ndaj së shkuarës dhe një thirrje për të ardhmen. Ai mishëroi zërin e një brezi që kërkonte të jetonte ndryshe, të krijonte pa barriera dhe të shprehte me zë të lartë atë që më parë nuk lejohej të thuhej.