Viti 1962 shënoi një nga ngjarjet më të rëndësishme në historinë e arsimit artistik shqiptar: themelimin e Konservatorit të Tiranës, institucioni i parë i arsimit të lartë muzikor në Shqipëri. Krijimi i këtij konservatori ishte kulmi i një përpjekjeje të gjatë për të institucionalizuar edukimin muzikor dhe për të përgatitur breza profesionistësh të fushës së muzikës klasike dhe asaj kombëtare.
Kjo ngjarje nuk ndodhi rastësisht. Që nga fundi i viteve ’40, shteti shqiptar kishte ndërmarrë hapa të rëndësishëm për zhvillimin e artit dhe kulturës, duke ngritur shkolla muzike në qytete si Tirana, Shkodra dhe Korça. Por deri në vitin 1962, Shqipëria nuk kishte ende një institucion të nivelit të lartë që të formonte kompozitorë, dirigjentë, instrumentistë dhe muzikologë me arsim të specializuar. Nevoja për një qendër të tillë ishte bërë e ngutshme për shkak të rritjes së interesit për muzikën klasike dhe të kërkesës për kuadro të kualifikuar në institucione si Radio Tirana, Teatri i Operës dhe Baletit apo Ansambli Shtetëror.
Me hapjen e Konservatorit të Tiranës, u krijua për herë të parë një strukturë akademike ku studentët mund të ndiqnin studime të plota në degë si kompozicion, teori muzikore, instrumente, drejtim kori dhe muzikologji. Pedagogët e parë të këtij institucioni ishin shqiptarë të shkolluar brenda vendit dhe jashtë tij, në vende si Bashkimi Sovjetik dhe vende të tjera të Europës Lindore, që sollën me vete njohuritë dhe përvojat e shkollave të avancuara të muzikës.
Konservatori fillimisht funksionoi me kapacitete modeste, por që në vitet e para ai u kthye në një qendër referimi për zhvillimin e kulturës muzikore në Shqipëri. Klasat e instrumenteve si piano, violinë, violonçel dhe flaut, si dhe drejtimi i korit dhe orkestrës, nisën të formojnë një brez të ri artistësh që më vonë do të luanin rol vendimtar në jetën muzikore të vendit. Shumë prej tyre u bënë pjesë e strukturave kryesore artistike dhe kontribuan si interpretues, kompozitorë dhe mësues të brezave të ardhshëm.
Konservatori i Tiranës ndikoi gjithashtu në promovimin e repertorit shqiptar në muzikën e shkruar, duke nxitur krijimin e veprave të reja të kompozitorëve vendas, që përpunonin temat folklorike në gjuhën muzikore klasike. Ai krijoi hapësira për interpretimin e muzikës botërore dhe vendase, duke shtrirë ndikimin e tij në të gjithë jetën artistike të vendit.
Ky institucion do të kalonte më vonë në faza të ndryshme zhvillimi, duke ndryshuar edhe emrin e tij në Institutin e Lartë të Arteve dhe më pas në Universitetin e Arteve. Por pikënisja e tij në vitin 1962 mbetet një moment historik për arsimin muzikor shqiptar, që shënoi kthesën drejt profesionalizmit dhe ngritjes së standardeve artistike.