Ndjenjat që lidhen me përfshirjen emocionale dhe romantike janë të lidhura ngushtë me funksionimin e brendshëm të organizmit tonë. Ato nuk ndodhin rastësisht apo vetëm në nivel shpirtëror, por përfshijnë mekanizma të ndërlikuar biologjikë dhe neurokimikë që formësojnë përvojën që njerëzit quajnë lidhje e fortë mes dy individëve. Ajo që perceptohet si emocion i pastër, është në fakt një rrjedhojë e shumë proceseve të përpunuara në sistemin nervor.
Kur një njeri përjeton ndjesi të forta afeksioni, në trupin e tij fillon një valë e çlirimit të substancave si dopamina, serotonina, oksitocina dhe adrenalina. Këto kimikate nuk veprojnë në mënyrë të rastësishme, por aktivizojnë qendra të caktuara të përfshira në kënaqësi, shpërblim dhe afërsi sociale. Dopamina, për shembull, shfaqet kur ndiejmë lumturi dhe kënaqësi, ndërsa oksitocina është e njohur për forcimin e lidhjes emocionale.
Procesi i përfshirjes me dikë përfshin më shumë se sa zemrën. Zona të caktuara të sistemit nervor që lidhen me kujtesën, motivimin dhe emocionet, aktivizohen veçanërisht gjatë periudhave të afërsisë intensive. Për shembull, striatumi është i njohur për rolin e tij në ndjesinë e kënaqësisë, ndërsa amigdala lidhet me përpunimin e emocioneve si frika apo dëshira. Kjo është një nga arsyet pse ndjesitë ndaj një personi të dashur janë shpesh të fuqishme dhe të paharrueshme.
Një aspekt interesant i këtij fenomeni është se ka ngjashmëri të habitshme me varësinë. Mekanizmat e brendshëm që aktivizohen gjatë konsumimit të diçkaje të dëshiruar, si sheqeri apo droga, janë të njëjtët që ndizen kur përqafojmë një njeri të dashur. Kjo shpjegon pse humbja apo mungesa e dikujt që na ka bërë të ndihemi të përmbushur, mund të shkaktojë trishtim të thellë, madje edhe shqetësime fizike.
Një tjetër substancë që ndikon shumë në sjelljen tonë gjatë lidhjes emocionale është serotonina. Në fazat fillestare të një marrëdhënieje, niveli i saj bie, duke bërë që individët të përqendrohen në mënyrë të pazakontë tek personi tjetër. Mendimet e përsëritura, pritshmëritë e mëdha dhe veprimet spontane, janë pasojë e drejtpërdrejtë e kësaj uljeje. Më pas, kur raporti bëhet më i qëndrueshëm, nivelet e serotoninës normalizohen dhe krijohet ndjenja e qetësisë dhe sigurisë.
Organizmi i njeriut është i ndërtuar për të kërkuar kontakt dhe përkatësi. Ndjeshmëria që shfaqet për dikë të afërt, ndihmon në ndërtimin e empatisë dhe në ruajtjen e marrëdhënieve të qëndrueshme. Ky proces nuk është vetëm pjesë e përvojës emocionale, por ka ndihmuar në evoluimin e bashkëpunimit dhe përkujdesjes së ndërsjellë në histori.
Nëse përfshirja me një person tjetër mund të krijojë ndjesi të forta kënaqësie, ndarja apo zhgënjimi në një marrëdhënie mund të shkaktojë efekt të kundërt. Studimet tregojnë se ndjesitë e dhimbjes pas largimit emocional aktivizojnë pjesë të trurit që përpunojnë dhimbjet fizike. Kjo është një shpjegim përse disa individë ndihen të copëtuar pas përfundimit të një lidhjeje të rëndësishme.
Kuptimi i mekanizmave biologjikë pas këtyre përvojave e thellon mirëkuptimin për veten. Ajo që shpesh mendohet si e pashpjegueshme, është në të vërtetë një bashkëpunim i ndërlikuar mes hormoneve, sistemeve të ndjeshmërisë dhe përvojës së përditshme. Ndonëse ky shpjegim nuk e zbeh emocionin, ai tregon se pas çdo ndjenje të fortë që na pushton, qëndron një organizëm që punon për të ndërtuar lidhje, për të na ruajtur dhe për të na dhënë kuptim në raport me të tjerët.