Gjatë dekadës 1930–1940, muzika popullore në Jug të Shqipërisë njohu një zhvillim të veçantë si në formë ashtu edhe në përmbajtje, duke u kthyer në një nga shtyllat identitare të trashëgimisë kulturore shqiptare. Në këtë periudhë, tradita e muzikës iso-polifonike, e cila kishte rrënjë të thella në jug, përjetoi një konsolidim të formës dhe një zgjerim të ndikimit në të gjithë trevën jugore, duke përfshirë krahinat e Labërisë, Çamërisë, Dropullit, Pogonit dhe Përmetit.
Muzika popullore e jugut u veçua për ndërtimin e saj shumëzëror, të bazuar në teknika të trashëguara gojarisht prej brezash. Kjo muzikë nuk përfaqësonte thjesht një formë argëtimi, por ishte një mjet i fortë shprehës i jetës, zakoneve, ndjenjave dhe botëkuptimit të komuniteteve. Këngët këndoheshin në grupe dhe përcillnin rrëfime mbi dashurinë, gurbetin, ndarjen, luftën, nderin, apo tragjedi njerëzore që përjetoheshin me thellësi emocionale. Forma më e përhapur ishte iso-polifonia me dy ose tre zëra dhe një iso të qëndrueshme që shoqëronte melodinë kryesore.
Në këtë dekadë, në shumë fshatra dhe qytete të jugut nisi të krijohej një lloj vetëdijeje kulturore për ruajtjen e kësaj tradite. Grupi i këngëtarëve dhe interpretuesve filloi të organizohej më mirë, shpesh me qëllim pjesëmarrjeje në festivale lokale ose aktivitete të përbashkëta krahinore. Shumë prej këngëve të kësaj periudhe u ruajtën përmes kujtesës kolektive, dhe më vonë do të dokumentoheshin në mënyrë sistematike nga studiues të muzikologjisë shqiptare pas viteve ’50.
Ndërkohë, krahas këngëve tradicionale, nisi të shfaqej edhe një ndikim i moderuar i instrumenteve muzikorë si lahuta, fizarmonika, klarineta dhe dajreja, të cilat filluan të përdoren më shpesh në mjedise urbane si Përmeti apo Gjirokastra. Kjo ndikoi në diversifikimin e stileve dhe përpunimin melodik të disa formave të këngës popullore, pa e zbehur karakterin autokton.
Një rol të rëndësishëm gjatë kësaj kohe e luajtën edhe dasmat dhe festat familjare, ku interpretimi i këngëve tradicionale ishte pjesë themelore e ceremonisë. Këto ishin raste ku trashëgimia ruhej dhe kalonte natyrshëm tek brezat më të rinj. Në shumë raste, improvizimi poetik i vargjeve dhe harmonia e menjëhershme mes këngëtarëve ishte shprehje e një mjeshtërie të rrallë, e cila e bënte muzikën popullore jugore të pazëvendësueshme.
Muzika popullore e jugut në vitet 1930–1940 nuk ishte vetëm art; ishte mënyrë jetese, ishte arkiv i gjallë i kujtimeve, një burim krenarie dhe përkatësie që formësoi një identitet të dallueshëm kombëtar. Ky zhvillim përgatiti terrenin që pas Luftës së Dytë Botërore, kjo muzikë të njihej si pasuri kombëtare dhe më vonë të mbrohej si trashëgimi kulturore edhe në nivele ndërkombëtare.